Hulp buitenshuis

Opvoeden is verdragen

Malanca Schut heeft jaren als manager in de zorg gewerkt en kwam ook in aanraking met jeugdzorg vanwege haar zoon. Voor Hart voor de Jeugd blogt zij over de mooie en minder mooie belevenissen die ze vanuit deze posities heeft ervaren. In dit blog vertelt ze over wat opgroeiende kinderen met ons doen.

TEKST: Malanca Schut
NABEWERKING: Lior Sela

Het moet halverwege de jaren 80 zijn geweest dat mijn vader riep: “Dát komt er bij mij niet in”. Hij doelde hiermee op mijn allernieuwste, in het zwart geklede lief. Met de grootste hanenkam van de bijbelbelt en zeker tien veiligheidsspelden in zijn oor. Ik zocht vervolgens mijn heil achter de kerk in het fietsenhok. Mijn vader kon het niet verdragen dat zijn kleine meid niet langer kleurplaten kleurde en sokjes breidde voor haar poppen. Ook niet toen ik na mijn afstuderen mijn andere dromen ging leven. Ik had mijn vader nog nooit zien huilen.

Soms is verdragen eerder flink gevorderd doorstaan en verduren.

Ergens begin deze eeuw begonnen de weeën. Een paar uur later baarde ik mijn eerste zoon. Ik weet niet hoe dat voor jou was, bevallen, maar als ik het me goed herinner heb ik nogal wat pijn moeten verdragen. Hoewel ik gezegend ben met best een handig lijf was een tienponder uit een lichaam van 50 kilo persen best een ding. Gelukkig ben ik er zonder kleer- en andere scheuren vanaf gekomen. En blijkbaar gebeurt er door het voelen, ruiken en zien van zo een prachtig wonder iets waardoor ik toch ook nog koos voor kind twee en drie.

Verdragen wordt dan zo maar het verder dragen en voortbrengen.

En dan op een dag gebeurt er dit: Het ligt, liegt en luiert….. de pubertijd breekt aan. Als je ergens je verdraagzaamheid voor moet opsparen (ik denk namelijk dat het op kan raken) dan is het wel voor deze periode. Ze komen altijd minimaal een half uur te laat, liggen hele dagen op de bank of in bed, met een beetje geluk loopt het zo nu en dan onder een straal water door, kunnen geen schone sokken vinden en zeggen dan tegen jou dat je de was nooit doet. En dat terwijl je net met het zweet op je rug vier ware boodschappentassen naar binnen zeult. Op de vraag of een van hen je even kan helpen, krijg je steevast te horen “straks!”. Het is zaak dat je tussen het verdragen door niet vergeet te genieten. Het is opletten geblazen want die momentjes duren vaak maar even.

Verdragen verandert in dulden, uitstaan en uithouden.

Als er onverhoopt iets niet volgens de curve van het consultatiebureau verloopt, mag je hopen dat je zuinig bent omgegaan met je verdraagzaamheid. Want zij die met de -off curve- kids leven, moeten aan verdragen voor gevorderden doen. Ook wanneer je nog niet de tijd en de ruimte hebt gehad om te oefenen.

Zo ook al diegenen die zonder bloedband hun hart verpanden aan hen die buiten de curves (over)leven. Want oo wat stellen die kids ons op de proef. Lelijk en boos doen wordt schelden, schoppen en slaan. Met deuren smijten, wordt met stoelen en tafels gooien. Weglopen om het contact aan te kunnen duurt geen half uur maar een halve week. Experimenteren verandert in uitproberen, testen en verdoven met soms de dood als gevolg.

Verdragen is nu volhouden en volharden, maar wel zonder te vérharden.

En de topsporters onder de verdragers kunnen zelfs wanneer de trein sneller was dan de ambulance met een warm hart blijven geloven in een toekomst voor onze -off curve- kids.

Verdragen is liefhebben en houden van.

Ook interessant