Complexiteit oplossen

Gedegradeerd tot ‘moeder’ zonder lidwoord.

malanca-hoofdfoto

Malanca Schut werkt al jaren als manager in de zorg en kwam ook in aanraking met jeugdzorg vanwege haar zoon. Voor Hart voor de Jeugd blogt zij over de mooie en minder mooie belevenissen die ze vanuit deze posities heeft ervaren. In dit vierde blog doet ze verslag van een overleg over haar zoon waar ze eigenlijk niet eens voor uitgenodigd was. 

TEKST: Malanca Schut
NABEWERKING: Nadin van de Rest

Op een zonnige doordeweekse dag ergens in april, een aantal jaar geleden, loop ik over het grote plein dat leidt naar het gemeentekantoor. Ik ben hier één keer eerder geweest. Voor een nieuwe ID-kaart. Nu kom ik voor een overleg. Met een expertteam. Wie er precies bij deze club horen weet ik niet. Ik was namelijk niet uitgenodigd, dus de genodigdenlijst is aan mij voorbijgegaan. Wel hadden ze me geïnformeerd over het overleg. Dat het zou plaatsvinden.  

Iedereen blijkt binnen te zijn en de voorzitter begint met: “Moeder zit ook aan tafel. Ik denk: Hoi, ja, hier zit ik. Zal ik me even voorstellen? Maar dat blijkt niet nodig. De genodigden lijken enkel geïnteresseerd in het tweede deel van de zin waarmee de voorzitter vervolgt. Moeder zal alleen het eerste deel van dit overleg aanwezig zijn, daarna stapt ze uit en kunnen wij verder met elkaar. Ik steek netjes mijn hand in de lucht. De voorzitter kijkt mijn kant uit en zegt: “Moeder wil wat zeggen?”  

malanca-blog-3

Gedegradeerd

Ik ben gedegradeerd tot ‘moeder’ zonder lidwoord. Op de school van de kinderen werd ik nog ‘de moeder van’ genoemd. In de zorg blijkt het lidwoord een toevoeging die enkel toebehoort aan de mensen aan de andere kant van de tafel.  

Ik neem aarzelend het woord (niet echt iets dat bij me past omdat ik als manager geregeld soortgelijke overleggen organiseer en voorzit). “Goedemiddag, ik ben Malanca, de moeder van Amon.” De voorzitter valt me bij: “Amon is de jongen van de casus.” Naast mij zie ik een dame staren naar een dikke stapel papier waarop staat: Casus A.L. de R. Ik vervolg: “Ik ben dus de moeder van Amon. En ik vraag me af waarom ik alleen het eerste deel van dit overleg aanwezig ben. Naar mijn weten ben ik namelijk één van de experts hier aan tafel. Daarbij, ik heb de hele middag vrijgehouden.” 

 Moeder van complexe casus

Ik krijg nog net geen betuttelend aaitje over mijn bol en er wordt me verteld dat het eigenlijk helemaal niet de bedoeling was dat ik hier zou zitten. Na verschillende telefoontjes en meerdere mails van mijn kant dachten ze dat ik het wel fijn zou vinden en mag ik er het eerste deel bij zijn. Het is niet gewoon dat ouders bij zo een overleg aansluiten. Een dame met grijs haar en een wat vierkante bril neemt het woord over. Ze kijkt me meelijwekkend aan en zegt: “Het moet wel zwaar voor u zijn. Het betreft hier een zeer complexe casus.” 

Mij als moeder hebben ze een lidwoord ontnomen. Mijn kind zijn naam. Ik, moeder zonder lidwoord heb een zeer complexe casus gebaard.

De dame met het grijze haar en vierkante bril vervolgt haar verhaal en zegt: “Ik lees hier dat het een jongen betreft met een disharmonisch profiel en autisme problematiek.” Komt u dat bekend voor? Ik kijk om me heen. Maar ze heeft het toch echt tegen mij. Ze gaat verder: “U moet zich realiseren dat kinderen zoals…. (ze kijkt op haar papier…hakkelt…en zegt) uw kind lastig te plaatsen zijn”. Er volgen nog wat zinnen met daarin met name een uiteenzetting van problemen en risico’s. Je zou bijna denken dat we het beste de handdoek in de ring kunnen gooien. Wanneer ze stopt met praten vraag ik haar: “Wie bent u eigenlijk?” Ik krijg geen antwoord. We moeten verder. We hebben maar een uur. Behalve ik dan. Ik stap halverwege uit. 

Medemensen

Ik weet tot op de dag van vandaag niet wie de dame met het grijze haar en vierkante bril is. Ik weet niet eens haar naam. Aan de dikte van het dossier te zien dat voor haar op tafel lag zou zij wel moeten weten wie ik ben. Of ze dat ook daadwerkelijk weet? Ik vrees van niet.  

Hoe komt het toch dat zodra je een dossier hebt de mens gedegradeerd wordt tot zelfstandig naamwoord zonder lidwoord? En hoe komt het dat we mensen die hulp nodig hebben bombarderen tot casus? Deze vragen stel ik mezelf al jaren. Als moeder en als manager. Eigenlijk wil ik het antwoord niet eens weten. Ik wil er wel voor zorgen dat we, zoals ik schreef in een van mijn vorige blogs, medemensen worden die de moeite nemen elkaar te leren kennen. 

 

Was getekend,  

MalancaDe moeder van Amon, Rava en Eli. Werkzaam als manager, kwartiermaker en blogger. Dol op wonen in ZeelandAshtanga yoga, knuffelen (veel en vaak), ontmoeten, verbinden en gekleurde teennagelsInmiddels 48 jaar en een beetje. Houdt van haar kids, Remco, familie en dierbare vrienden, de hond Bruin, Moes de poes en eigenlijk van nog veel meer. 

Ook interessant