Complexiteit oplossen

‘Je neemt altijd jezelf mee’

malanca-blog-3

Malanca Schut werkt al jaren als manager in de zorg en kwam ook als moeder in aanraking met jeugdzorg. Voor Hart voor de Jeugd blogt zij over de mooie en minder mooie belevenissen die ze vanuit deze posities heeft ervaren. In dit derde blog vertelt ze dat het niet uitmaakt waar je bent, je neemt altijd jezelf mee. Ook in je werk als hulpverlener. 

TEKST: Malanca Schut
NABEWERKING: Nadin van de Rest

Of je nu op de bus staat te wachten, in gesprek bent met je toekomstige werkgever, geweldige (of minder geweldige) seks hebt of online zit te vergaderen, je neemt altijd jezelf mee. Dan is het wel zo prettig dat je in fijn gezelschap verkeert. En dat je diegene een beetje kent en van tijd tot tijd recht in de ogen aan kunt kijken.

25 jaar geleden zat ik voor mijn afstudeeronderzoek Biologie in het Amazoneregenwoud. Samen met een student die ik kort daarvoor ontmoet had in het trappenhuis van de Vrije Universiteit in Amsterdam. We kenden elkaar dus nauwelijks en zaten 6 maanden met elkaar opgescheept in een veldstation meer dan een dag lopen van de eerste bewoonde nederzetting. Daar, in dat grote bos, werd me al snel duidelijk dat mezelf tegenkomen zo’n grote uitdaging was dat ik na die 6 maanden mezelf wel eens thuis wilde laten en zonder mij op pad wilde.

Ook toen ik een aantal jaar later besloot te verhuizen naar Ierland. Ik had meer ruimte nodig. Bleek ik ook daar met mezelf opgescheept te zitten en te lopen leuren met iemand die ik af en toe flink zat was. Terugkijkend zijn hier de zaadjes gepland voor hoe ik nu in het leven sta. Want al die jaren propte ik mijn kontzakken vol met levenslust en levensstront; met levenslessen dus, die me leerden mezelf te zien en te zijn.

Oprechte interesse

In een van de so called mdo’s (multidisciplinaire overleggen) rond mijn zoon Amon, in de zorgmond ook wel casus genoemd, gebeurde het. En ik weet ….ze bedoelde het goed. Het punt echter, is dat het hier niet om gaat. In het dagelijks leven verdragen jij en ik het namelijk ook niet wanneer een onbekende vraagt of je je wel elke dag doucht of wat de uitslag van je uitstrijkje was. Dat gaat diegene namelijk geen ene flikker aan. Ze vroeg: “Amon, welke studie wil je volgend jaar gaan volgen?” Amon: “In dit gesprek zouden we het over dit jaar hebben”. Ze zei dat ze dat niet wist en vooral geïnteresseerd was in hem. Amon sprak vervolgens de woorden: “Als je echt in mij geïnteresseerd zou zijn dan had je me wel een keer opgebeld”.

Interesse zit niet in de juiste vragen stellen. Dat zit soms zelfs in je mond houden en soms ook in zeggen dat je het helemaal niet weet. En als je dan toch de mist in gaat, dat doen we allemaal van tijd tot tijd, dan maakt het jou tot goede hulpverlener als je ook daadwerkelijk vraagt hoe je het anders of beter kunt doen. Of wat maakt dat je niet aansluit. Of waarom hij of zij niet met je wil samenwerken. Als dat laatste trouwens het geval is, stel dan alsjeblieft zo’n vraag. Maakt niet eens zoveel uit welke. Als daar maar uit blijkt dat ook jij het niet altijd weet. En dat je de ander altijd de keuze wilt geven om wel of niet met jou samen te werken.

 Wees jezelf, ook als hulpverlener

Ook ik vergeet nog weleens mezelf mee te nemen. Dan ga ik ineens de geleerde manager lopen uithangen. En me conformeren aan (lees: verschuilen achter) allerlei protocollen en beleidsregels. Vergeet ik te vragen of je het wel fijn vindt hoe ik met jou omga. Mega eng ook hè. En lastig op z’n tijd. Om te horen dat je dikke vette steken laat vallen. Waar ik me aan kan storen bij mezelf (en ook bij anderen) is wanneer ik me geen raad weet met een vraag of situatie en ik dan doe alsof ik het volledig onder controle heb. Ongelooflijk, wat een blunder. Ik zie en hoor het mezelf doen en raak dan direct verstrikt in de wirwar van mijn eigen denken. Ik lul mezelf vaster en vaster.

‘Dan ga ik ineens de geleerde manager uithangen en me verschuilen achter protocollen en regels

Tot het moment van de waarheid, een aantal jaar geleden. Tijdens een gesprek met een moeder van een cliënt die woonde bij de organisatie waar ik destijds werkte. Ze sprak me aan op een belofte die ik persoonlijk aan haar had gedaan en vroeg waarom ik die niet was nagekomen. Ik probeerde uit te leggen waarom dit zo was gelopen. In feite schoot ik direct in de verdediging. Ik heb mezelf toen vastgenageld aan de grond (voor zover dat mogelijk is met naaldhakken aan) en zei: “Ik stop met praten. Ik merk namelijk dat ik dingen zeg die ik niet zou moeten zeggen. Sterker nog, ik weet het gewoon niet.” En ineens hadden we een schone lei en ook verbinding.

En weet je….soms voelt het alsof je beter met jezelf thuis op de bank kunt blijven zitten. Met een oude joggingbroek en te grote trui aan. Gewoon thuis, heerlijk jezelf zijn. Bedenk dan alsjeblieft dat waar je ook bent en met wie je ook praat je echte jij altijd meer dan welkom is.  

Meepraten over dit onderwerp? Heb je zelf moeizame of juist positieve ervaringen met hulpverleners in de jeugdzorg? Deel je verhaal HIER.

Ook interessant