Andere blik, Onderwijs

Ik worstel en ik kom boven: het verhaal van mijn dochter

Het Latijnse Luctor et Emergo betekent in het Nederlands ‘ik worstel en kom boven’. Een vermaarde uitspraak die voor de dochter van OZJ-ambassadeur Sjoek de Vries inmiddels een ware lijfspreuk is als het gaat om haar schoolcarrière. In deze eerste blog vertelt Sjoek het verhaal van haar dochter Yade die van 2012 tot 2014 behoorlijk aan het worstelen was met het behalen van haar diploma. Gelukkig kwam ze dit te boven. 

TEKST: Sjoek de Vries
BEWERKING: Ismay Gossen

‘We zien Yade 5 VWO niet halen, dus mag ze hier niet verder.’ Dit is de uitkomst van de docentenvergadering van Yades docenten aan het einde van het schooljaar in 2012. Yade is de middelste van mijn drie dochters en is door verschillende omstandigheden al lang niet meer op school geweest, een thuiszitter. Het onderwijs sluit niet aan bij wat ze nodig heeft. Die dag wordt ze in mijn beleving ‘opgegeven’ door school en daarmee ook door en voor de maatschappij. Geen diploma en geen toekomst. Dit maakt mij als moeder zo verdrietig en boos. In mijn mening verdienen jongeren, steeds weer opnieuw, een kans en gaat dit voor welk examen-slagingspercentage dan ook!

‘Op deze manier je gymnasium halen is onmogelijk’

Docentenondersteuning

Door mijn werk ken ik het afstandsonderwijs van IVIO. Kort door de bocht: LOI met goede docentondersteuning. Met veel aandringen en druk van mijn kant (en een flinke hap uit mijn spaargeld) mag Yade met IVIO starten. Je moet dit samen met de school doen, want ze moet nog steeds ingeschreven staan bij een school. Dit valt nog niet mee. Vooral één docent in het bijzonder was zeer sceptisch: ‘Dit kan helemaal niet, IVIO, dan kan ze net zo goed LOI doen. Op deze manier je gymnasium halen is onmogelijk.’

Makkelijk was het ook zeker niet. Met veel moeite haalde Yade aan het einde van het eerste jaar, geheel zelfstandig thuis, enkele vakken van haar gymnasium. Ze sluit deze af met staatsexamens, waarvoor ze voor ieder examen ‘s morgens in alle vroegte de trein vanuit Vlissingen naar Tilburg neemt om er om 08:30 uur te kunnen zijn. Geen vertrouwde gymzaal op je eigen school, geen bekende docent voorin om orde te houden of om het examen mondeling af te nemen. En nog maar hopen dat de trein geen vertraging heeft en dat je op tijd in Tilburg bent en dat je door de zenuwen niet vergeet je ID-kaart mee te nemen om aan te tonen dat je bent wie je bent. Ze is dan 17 jaar.

Zeeuws meisje

Het tweede jaar volgen de overige vakken. Nu bij de LOI. Ze maakte geen gebruik van het docentencontact van IVIO en LOI is een (iets) kleinere hap uit mijn spaargeld. In 2014, op de dag dat de MH17 uit de lucht geschoten wordt, haalt Yade haar laatste vak in Tilburg. Ik word aan het einde van de middag binnen geroepen, zodat ik een foto kan maken van hoe ze haar gymnasiumdiploma ondertekent. Luctor et Emergo, de spreuk op de Zeeuwse vlag, is zeer van toepassing op dit Zeeuwse meisje.

Ze is daarna gestart op de universiteit van Utrecht. Haar Bachelor Sociologie ontving ze in 2018. 15 juni 2020 ontving ze middels een videoverbinding, als beste van haar jaar, Cum Laude, haar Master of Science Sociologie: Migration, Ethnic Relations and Multiculturalism. Op 1 juni startte ze op de Rijksuniversiteit Groningen al met haar PhD. Je begrijpt: ik ben een super trotse moeder!

‘Ik had het geluk dat ik de weg wist, de juiste mogelijkheden kende, het doorzettingsvermogen en de energie voor de strijd op kon brengen en dat ik spaargeld had’

Geluk

Ik ben blij dat ik in 2012 zelf al passend onderwijs heb gekozen (en kon betalen) voor mijn dochter. Niet zonder slag of stoot, maar met veel moeite, frustratie, boosheid, tranen en euro’s. Maar ook met trots, blijdschap, vertrouwen en dankbaarheid dat ik dit kan doen voor mijn kind. Ik had het geluk dat ik de weg wist, de juiste mogelijkheden kende, het doorzettingsvermogen en de energie voor de strijd op kon brengen en dat ik spaargeld had.

Hoeveel ouders kunnen of hebben dit niet? Hoeveel briljante carrières van jongeren worden niet ontwikkeld, omdat het onderwijs ze opgeeft? Dat de school niet meer wil (of kan?) investeren in een jongere die het een aantal jaren even moeilijk heeft? Of die een andere gebruiksaanwijzing dan gemiddeld heeft? Zou Yade haar leven lang op de bank hebben gezeten? Ongelukkig omdat ze er niet uit kon halen wat er in zat? Een leven lang een uitkering? Of psychische hulp?

‘In dit geval straks: Dr Yade Rotte, in andere gevallen wellicht briljante timmermensen, loodgieters, doktersassistenten, psychologen of verpleegkundigen’

Investeren

Laten we toch vooral investeren in het goede: in onze jongeren. In wat zij nodig hebben om te ontwikkelen tot gezonde en gelukkige volwassenen die hun talenten hebben kunnen ontwikkelen. In dit geval straks: Dr Yade Rotte, in andere gevallen wellicht briljante timmermensen, loodgieters, doktersassistenten, psychologen of verpleegkundigen. Nu, 2020, hebben we passend onderwijs. Er is een thuiszitterspact en er zijn veel initiatieven. Digitaal onderwijs blijkt opeens ‘toch best wel mogelijk’, hebben we uiteindelijk ondervonden door Corona. Toch zijn er nog heel veel thuiszitters zonder passende aanpak. Uit wat ik hoor, lees en beluister (b)lijkt het nog steeds veel drama.

Zucht…

Ik ben verdrietig om al die jongeren die geen moeder (of vader) hebben die toevallig door haar werk de weg weet en de energie op kan brengen om het passende wat nodig is voor haar kind zelf te organiseren. Ik heb geen kant en klaar antwoord, maar wil bij deze wel graag het verhaal van Yade delen. Het kan dus wel… En nu graag voor alle jongeren.

Wil je hierover meepraten? Dat kan HIER.

Ook interessant