Suïcide in de jeughulp: hoe kunnen we dit voorkomen?

Home Forums Hulp buitenshuis Suïcide in de jeughulp: hoe kunnen we dit voorkomen?

8 berichten aan het bekijken - 1 tot 8 (van in totaal 8)
  • Auteur
    Berichten
  • #2926
    Peter
    Sleutelbeheerder

    Ondanks alle hulp zien we toch dat jongeren zich heel erg eenzaam voelen en soms uiteindelijk kiezen voor suïcide. Hoe denk jij dat we dit kunnen voorkomen?

    #3546
    Onbekend
    Bijdrager

    Het klinkt vreselijk, maar ik ben bang dat we suïcide – ook in de jeugdhulp – niet kunnen voorkomen. Soms zijn mensen zo wanhopig dat er geen uitweg meer lijkt. De enige weg is om zo dicht mogelijk op mensen die met dat soort gedachten spelen te blijven. Ze vast te houden en ze te laten voelen dat er andere wegen zijn, andere oplossingen. En vooral: dat ze niet alleen zijn en de moeite waard zijn. Kort samengevat komt het er dus op neer dat het gaat om een intense verbinding met mensen.

    #3609
    Onbekend
    Bijdrager

    Onder de jongeren heerst pessimisme over het eigen leven en wantrouwen tegenover overheidsinstellingen, traditionele media en de motieven van leiders. Zelf willen ze juist wel een positieve impact op de maatschappij hebben, maar lopen continu tegen een muur van weerstand aan. Als de CEO’s van grote organisaties en regeringsleiders van nu samen met jongeren een goede dialoog aangaan over hoe het anders en beter kan krijgt het lezen vanzelf weer zin.

    #3822
    Onbekend
    Bijdrager

    Suïcide zal niet altijd te voorkomen zijn, maar het zal helpen als we in de jeugdhulp jongeren écht zien, ze het gevoel geven dat ze – hoe dan ook – welkom zijn, gewaardeerd worden. Dat we focussen op hun talenten en dromen, in plaats van op problemen en verwachtingen van anderen. Dit vraagt denk ik om sterke professionals die hun eigen kwetsbaarheid durven in te zetten, niet te snel weglopen, en om ervaringsdeskundigen die in het contact met suïcidale jongeren kunnen laten zien dat je eruit kunt komen en een fijn leven kunt leiden (rolmodellen dus). Ten slotte ook snelle en laagdrempelige hulp, dus geen plek op een wachtlijst maar meteen iets te bieden hebben.

    #3863
    Onbekend
    Bijdrager

    Ik ben heel benieuwd hoe professionals die ter zake deskundig zijn hierover denken. Hoe kunnen we dit inderdaad voorkomen? Ligt het bij de ouders, bij professionals, bij anderen? Ik weet het niet, maar hoor het graag!

    #4131
    Onbekend
    Bijdrager

    Altijd een lastig onderwerp, het er over hebben wordt vaak vermeden. Wanneer je suïcidaliteit vermoedt, maak dit dan bespreekbaar.Vraag naar iemands huidige gemoedtoestand, wat wil hij of zij ermee bereiken? Kijk of er andere manieren zijn om datgene te bereiken.

    #4447
    Onbekend
    Bijdrager

    Ik ben heel benieuwd wat professionals hier van vinden: hoe kunnen we suïcide in de jeugdhulp voorkomen, behalve de obligate dingen die we nogal vaak horen….

    #4504
    Jennifer
    Bijdrager

    Suicide is inderdaad lastig om te voorkomen. Het raakt op veel verschillende niveaus hoe we het zouden kunnen voorkomen.

    Allereerst bij de professional zelf:
    Wees niet bang om moeilijke onderwerpen zoals negatieve gedachten, suïcide, eenzaamheid, depressie, moodswings etc. te bespreken. Erop door te vragen. Als praten moeilijk is, omdat er ook een gevoel van ‘schaamte’ mee kan spelen, andere manieren zoeken: tekenen, opschrijven, wandelen enzovoort. Oftewel: het kind niet alleen zien, maar je ook aanpassen aan het kind. Aan de taal en aan de belevingswereld. Ook door het niet alleen te hebben over problemen, maar juist wat er goed gaat. Suïcide, depressie… betekent geen uitzicht op het leven. Geen doel. Help de cliënt weer een doel te vinden. Al is het later het idee van een gezin en huisje boompje beestje. Vraag door naar talenten, die kunnen ook hoop bieden door deze te ontwikkelen. En als de cliënt deze niet ziet, benoem dan als professional de talenten die je ziet. Bekijk patronen, waar komt het vandaan en wat is je coping? Geef psycho-educatie over een depressie. Hoe het kan ontstaan, hoe het eruit ziet in je hersenen en wat ervoor nodig is om eruit te komen. Laat de cliënt hier ook zelf over meedenken, vul niets in.
    Verder hoort er een veiligheidsplan te worden gemaakt in allerlei fases: wat doe je als je blij bent en hoe kan jij en anderen dat zien? En als je je down voelt? En als het crisis is? Bij alle fases de vraag: wat kan jij en wat kunnen anderen voor jou dan doen.

    Om een cliënt echt te zien, moet je de cliënt dat laten voelen. Behandel je cliënt hoe je zelf behandeld zou willen worden. Heb geduld, ga niet te snel en check dit ook. Vertrouwen kost tijd en veel investering. Dat betekent dus ook kleine dingetjes voor de cliënt doen. Extra buiten werktijd telefonisch contact opnemen met Kerstmis, omdat je weet dat iemand het moeilijk heeft, bijvoorbeeld. Kleine dingen die voor jou als professional niet veel moeite kosten, maar wat enorm veel kan betekenen.

    Verder de maatschappij:
    In Nederland spreken we vaak van een ‘zesjes’ cultuur. Is het ooit een keer goed genoeg? En is wie je bent goed genoeg? Dat vinden veel jongeren nu lastig. Ze worden erg overvraagd: sportclubjes, vrienden, goed presteren op school en thuis, helpen huishouden, huiswerk maken, 5.5/10 is niet goed genoeg, dealen met hormonen en met ouders die dat lastig vinden dit te begrijpen, social media bijhouden en gamen. En dan veranderd ook nog is hun lichaam, ontwikkeling seksualiteit. Heel veel! Vergeet vooral niet de prefrontale cortex die nog volop in ontwikkeling is: waardoor plannen en beslissingen maken lastig is en consequenties van gedrag inzien. De prefrontale cortex helpt bij het stellen en bereiken van doelen, empathie, goede response, emotie regulatie etc. Het emotionele brein is daarentegen overactief in situaties waarin de emoties geprikkeld worden. Dus is er sprake van een disbalans tussen het uiten van emoties en het beheersen van emotionele reacties. Dit is belangrijk om te weten als je met jongeren werkt om ze te begrijpen, en ook om dit uit te leggen aan ouders en kinderen zelf.

    Ik zie veel cliënten die zichzelf niet goed genoeg vinden. Die bang zijn om fouten te maken.
    Als maatschappij zouden we elkaar vaker kunnen complimenteren. De zes mag best wel wat hoger.
    En daarmee bedoel ik niet over-complimenteren dat is dan ook weer te veel van het goede.
    Aan ouders vraag ik regelmatig: hoe was jij in de puberteit? Het Mijn Gezin en Ik spel werkt hier goed voor, ook leuk voor ouders.

    Verder het systeem:
    “22 Jongeren (63%) waren in beeld bij de zorg op moment van overlijden. Bij 17 jongeren was er sprake van één of meerdere psychiatrische diagnose(n) en 14 jongeren hadden complexe problematiek. Ouders waardeerden de individuele inzet van hulpverleners maar uitten kritiek op het systeem. De jongeren met complexe problematiek konden moeilijk passende zorg vinden en belandden daarbij vaak in een vicieuze cirkel van aanmelding, wachtlijsten, diagnostiek, afwijzingen en verwijzing. Ouders voelden zich vaak onvoldoende gehoord en betrokken bij de hulpverlening. Een belemmerende factor voor het betrekken van ouders was de interpretatie van de privacywetgeving door hulpverleners.” Bron: https://www.113.nl/onderzoek-jongeren-en-suicide

8 berichten aan het bekijken - 1 tot 8 (van in totaal 8)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.