Hoe te verantwoorden: het ene kind wél en het andere niet uithuisplaatsen?

Home Forums Voorkom Uithuisplaatsing Hoe te verantwoorden: het ene kind wél en het andere niet uithuisplaatsen?

7 berichten aan het bekijken - 1 tot 7 (van in totaal 7)
  • Auteur
    Berichten
  • #4145
    Ismay
    Sleutelbeheerder

    Je kunt nooit ethisch verantwoorden dat het ene kind uit huis geplaatst moet worden, maar het andere kind niet.
    Binnen OZJ streven onder anderen Peter Dijkshoorn en Ineke Glissenaar naar ‘nul uithuisplaatsingen’. Op de vragen of dit wel realistisch is en of er niet een wat hoger maximum gesteld zou moeten worden, stellen zij de wedervraag: welk aantal zou je ethisch kunnen verantwoorden? Is ‘slechts vijftig uithuisplaatsingen’ wél een verantwoord streven? En wie vallen er dan onder die vijftig, en wie niet?

    Wat denk jij? Waar zouden we in de jeugdhulpverlening naar moeten streven wat betreft het uithuisplaatsen van kinderen?

    • Dit onderwerp is gewijzigd 5 maanden geleden door Ismay Gossen.
    • Dit onderwerp is gewijzigd 5 maanden geleden door Ismay Gossen.
    #4151
    Onbekend
    Bijdrager

    Volgens mij kun je wel ethisch verantwoorden waarom het ene kind wel en het andere kind niet uit huis wordt geplaatst. Professionals leggen situaties toch tegen professionele normen aan? Uiteraard zijn daar altijd twijfels.
    Zoals ik het altijd begrepen heb, is het streven naar 0 toch vooral een beweging en niet een absolute doelstelling? We willen toch shocktherapie voor professionals om ambitieuzer te worden en met doelstellingen te gaan werken?
    Ik zou 0 handhaven. Het gaat er wat mij betreft om dat we ambitie tonen. En dat doe je niet door 50 als acceptabel te stellen. In de uitzending van de Hofbar gisteravond zagen we op micro-niveau wat problemen met kinderen op gezinsniveau voor drama’s met zich meebrengen. Bij dat soort beelden past wat mij betreft maar 1 cijfer: 0.
    Waar ik wel benieuwd naar ben is hoe Peter en Ineke dit denken te realiseren. Die jeugdzorg is een mammoettanker, die verander je niet zo maar…

    #4202
    Onbekend
    Bijdrager

    Het lijkt mij absurd om de ethiek en moraliteit van uithuisplaatsingen te verbinden aan de aantallen. Aantallen zouden hier, in mijn optiek, zeker geen belang moeten hebben; het belang moet liggen bij wat het beste voor elk individueel kind is. Stel er wordt een grens opgesteld van 50 uithuisplaatsingen, maar voor een 51e keer vereist een casus een uithuisplaatsing om de veiligheid van iedereen betrokken te kunne waarborgen. Is het dan ethisch verantwoord om het kind in eigen thuissituatie te laten zitten door een arbitrair limiet?

    Ik denk dat het wel degelijk te verantwoorden is wanneer het ene kind wel uit huis geplaats wordt en het andere niet. Elk mens, elk kind en elke situatie is anders. Zelfs twee kinderen in hetzelfde gezin ervaren situaties anders en kunnen andere behoeftes hebben.

    #4320
    Ineke - OZJ
    Moderator

    Dank voor je reactie. Het punt dat we maken rondom ethisch verantwoorden, betreft vooral het neerzetten van een streefgetal of norm. Onze norm is 0. Dit doen we omdat we zien dat vanuit inkopende/beleidsafdelingen van regio’s vaak een getal van bv 20&% in jaar 1, 20% extra in jaar 2, etc. wordt gesteld. Uit onderzoek blijkt dat als je een ambitie stelt van 0 je 30% meer kans hebt dat je eerder naar (veel) minder opschuift. Want de focus is bepaald. En -en dat zijn de stappen die Peter, ik en veel anderen in het land zetten- uiteenzetten hoe je al lerend en door duiden van data, analyseren en bespreken van casuistiek (vooruit- en terugleren), 0-platen per onderdeel van hulpvraag uitspitten, netwerk meer in positie brengen, BIG5-aandacht vergroten (b.v. verminder stress bij wonen & financien) en vergroten van ambulant (specialistische) gezinsgerichte interventies in de regio’s. Dit zijn voorbeelden wat we al doen. Onze collega’s zijn met anderen in het jeugdveld met nog meer impact-vergrotende activiteiten aan de slag. Zie deze website voor meer informatie.

    #4321
    Ineke - OZJ
    Moderator

    Ook dank voor jouw reactie. Ja zo zou het ideaal typisch moeten gaan. Maar blijkt in de praktijk niet geheel het geval. Zo heeft het NJi met hogeschool Den Haag in 2019 een groot onderzoek over de richtlijn Uithuisplaatsing en de wijze waarop verschillende professionals (vrijwillige en gedwongen kader) hiermee omgingen. Als voorbeeld uit dat onderzoek: waar een groep professionals bij de eerste casus UHP voorschreef, deden ze dat een paar maanden later op precies diezelfde casus niet. En visa versa. Daarop hebben ze (NJi en anderen) de het onderdeel Besluitvorming binnen die richtlijn geexpliciteerd op basis van deze onderzoeksresultaten. Ook toen was er bij start en vervolg van maken van afwegingen en besluiten weer groot verschil te zijn. Kortom, belangrijk onderzoek waarbij we steeds beter zicht gaan krijgen op wat professionals nodig hebben hun werk zo uit te voeren (inclusief het hanteren en bespreekbaar maken van dilemma’s die hier zeker bij spelen). En dat met ook aan te bieden. Zie voor meer informatie over dat onderzoek op NJi-site of https://hartvoordejeugd.online/dilemmas-bij-beslissen-uithuisplaatsing/
    gr Ineke

    #4378
    Onbekend
    Bijdrager

    Goedemiddag,
    Wat ik mis in deze hele discussie is het benoemen van de oorzaak. Daar waar het in beginsel al direct misgaat. Van daaruit kan het opgelost worden. In veruit de meeste gevallen waar het misgaat is er sprake van de gevolgen van een persoonlijkheidsstoornis bij een van de ouders. Een cluster-B-persoonlijkheidsstoornis wel te verstaan. Helaas kan dit niet door iedereen die dit enkel uit boeken heeft geleerd (áls verborgen narcisme al bestudeerd is …) worden herkend. Dés te belangrijker is waarheidsvinding én toekomstige kennis over deze stoornissen en hoe dit zich manifesteert. Ondeskundigheid, onwetendheid, narcisme, betweterigheid, ouders onvoldoende serieus nemen, gebrek aan (levens)ervaring en angst om het niet goed te doen vieren hoogtij bij jeugdzorg. Te vaak wordt nu nog de emotioneel beschikbare ouder ten onrechte als ‘boosdoener’ aangeduid en de kinderen vaak ten onrechte uit huis geplaatst, met levenslange onherstelbare schade voor álle betrokkenen als gevolg. Het is een enorm complexe materie waarbij tot in de perfectie geprojecteerd wordt. Door theorie beheersende ervaringsdeskundigen zou daarop bijgeschoold moeten worden. Verder zouden ervaringsdeskundigen met veel theoretische kennis ‘aan boord’ moeten worden gehaald om snel en professioneel te kunnen handelen zónder extra schade aan te brengen bij de betrokkenen. Als dit aan het begin van de ‘processen’ wordt gedaan, dan kan het verderop in het traject niet meer fout gaan.
    Als Jeugdzorg toch eens aan zelfreflectie zou doen en dit toe kon geven.
    Lees mijn pas gepubliceerde boek ook eens: KWAADAARDIG, de hemelse hel en helse hemel van narcisme.

    #4403
    Daisy
    Bijdrager

    Hoi,

    ik reageer op de volgende opmerking.
    In veruit de meeste gevallen waar het misgaat is er sprake van de gevolgen van een persoonlijkheidsstoornis bij een van de ouders.

    Is dat zo of is dat een aannamen?
    Ik persoonlijk denk dat dingen verkeerd kunnen lopen, mede door de opvoeding die ouder zelf heeft genoten, of juist gebrek daar aan.
    Mensen kinderen nemen, zonder echt stil te staan bij wat er nodig is als je kind eenmaal op de wereld is. Want wat is goed opvoeden?
    En wat als je ontdekt dat je het eigenlijk heel lastig vind en je je daarvoor schaamt. Wat als je ziet dat je met situaties omgaat zoals je eigen ouders vroeger deden, wat je je eigenlijk had voorgenomen niet te doen. Waar kun je dan terecht voor een gesprek en eventueel hulp. Zonder bang te hoeven zijn dat mensen je veroordelen ( met alle mogelijke gevolgen van dien).

7 berichten aan het bekijken - 1 tot 7 (van in totaal 7)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.