Leren en verbeteren

Blogger Malanca is klaar om een boekje open te doen

Blogger Malanca Schut.

Malanca Schut werkt al jaren als manager in de zorg en kwam ook als moeder in aanraking met jeugdzorg. Voor Hart voor de Jeugd zal ze bloggen over de mooie en minder mooie belevenissen die ze vanuit deze posities heeft ervaren. In deze eerste blog vertelt ze over hoe ze er klaar voor is om ‘een boekje open te doen’ over hoe haar gezin met jeugdhulpverlening in aanraking is geweest.

TEKST: Malanca Schut
TEKSTBEWERKING: Ismay Gossen

‘Er komt zo’n moment in je leven waarop je het besluit neemt dat het er niet toe doet wat anderen van je vinden. Dat je met je hele ziel en zaligheid naar buiten stapt. De schaamte voorbij. Het stigma getackeldGeen angst meer of anderen überhaupt iets van je denken: dat doen ze natuurlijk sowieso. Het moment waarop het niet meer uitmaakt of je op je naaldhakken binnenstapt of op je sneakers. Het moment waarop je bent en bestaat. Dat moment is voor mij nu.  

Geen geanonimiseer. Gewoon met mijn hele bakkes en in vol ornaat. En niet omdat ik behoefte heb aan herkenning of erkenning, maar omdat ik het leven leef zoals het is. Ik ben gewoon Malanca. Niets minder en een beetje meer. Vanaf vandaag doe ik een boekje open over mijn dossier.’ 

‘Ik denk dat mijn naam binnen elk zorgorgaan in Nederland wel bekend is’

Dik dossier

‘Hoe paradoxaal eigenlijk: een zelfstandige, hoog opgeleide zorgprofessional met een fijn huis in de polder aan de rand van een mooi dorp. Én een dik vet dossier. Ik vermoed dat als je de dossiers over mijn gezin en mij uitprint, je minimaal manshoog uitkomt. Ik denk dat mijn naam binnen elk zorgorgaan in Nederland wel bekend is.   

Ik ben moeder van drie zoons. Je zal maar een kind hebben dat niet in het plaatje past. Nou, maak dan je borst maar nat. Ik had je niet geloofd als je mij mijn levensverhaal 20 jaar geleden aan mij had verteld. Ik had gedacht: leuk script voor een bestseller misschien, maar niet voor mij.’

Vertrouwen

‘Het draait in de (jeugd)hulpverlening allemaal om vertrouwen. In elkaar, in jezelf en in de ander. Vertrouwen is eigenlijk best een ding: het is er of is er niet. Je kunt het niet afdwingen. En toch kun je er wel voor zorgen. Of eigenlijk kun je ervoor zorgen dat vertrouwen geen ding meer is. Er was een moment waarop ik elke hulpverlener te woord stond in standje ‘kom dichterbij en ik snijd je strot door’. Altijd vond ik wel een haakje om per direct het vertrouwen op te zeggen. Met de verkeerde klemtoon zijn naam uitspreken, beginnen over zijn verkeerde diagnose, niet direct doorhebben dat je nummer 143 bent, of gewoon het verkeerde kleur shirt aanhebben – ik haakte al af. Sterker nog, ik brandde je af. Want niemand, nee niemand, kent mijn kind zoals ik hem ken.

Later, noemden ze deze manier van opstellen PTSS. Doordat ik de ruimte kreeg om ook even stil te staan bij waar ik zelf tegenaan liep. Die ruimte ontstond doordat Leona in ons leven kwam. Leona Bierhuis is adviseur bij OZJ als het gaat om complexe casussen, zoals bij ons gezin. Maar vooral ‘gewoon Leona’. Een mens dat zei: ‘Joh, wat een kutleven heb jij. Ik kom je ff helpen, het maakt mij niet uit wat. Geen idee of ik het makkelijk georganiseerd krijg. Maar wat wel zeker is, is dat ik jou en je kind niet loslaat voordat we ergens linksom of rechtsom, desnoods vanaf onder en boven tegelijk, hebben geregeld wat nodig is.’

Geloof me, niet alle keren dat ik in de auto stapte om naar therapie te gaan kwam ik ook daadwerkelijk aan’

Aanpak trauma

‘In de tussentijd reed ik wekelijks naar een therapeut voor een EMDR-sessie om het trauma aanpakken dat ik na jarenlang leuren met mijn kind had opgelopen. Het trauma wegpoetsen dat ik door misselijkmakende bemoeienis en bedreigingen van jeugdzorg, Veilig Thuis, de Nederlandse ggz en gemeenten had opgelopen. Geloof me, niet alle keren dat ik in de auto stapte om naar therapie te gaan kwam ik ook daadwerkelijk aan. Verschillende keren nam ik een afslag eerder en maakte ik rechtsomkeert. Ik was er niet klaar voor om die vreselijke herinneringen weer te voelen, die ik zo goed dacht te hebben weggestopt.

Tering, excusez le mot, maar wat was dat een zware tijd. Máár, ik ben door de pijn, door de angst, door het trauma heen gegaan. En tadaaaa, er sterker uitgekomen. Nee, zonder dollen. Een trauma maakt dat een mens niet meer kan functioneren en niet meer helder denkt. Ik was continu bang. Ik kwam niet meer in contact met anderen of mezelf.’

Iedereen een Leona

‘Nu, zonder trauma, kijk ik terug op een heel heftig leven. Een leven waarin ondraaglijke gebeurtenissen zich achter elkaar opvolgden, bijna niet uitlegbaar, ongelooflijk en niet te evenaren. Een leven om nooit te vergeten, waarvan ik nu denk: jemig, dat wens je niemand toe. En tegelijkertijd kan ik nu denken en voelen dat het goed is dat ik dit heb meegemaakt. En heb verwerkt. Maar tjonge jonge, we moeten echt keihard eraan werken om te voorkomen dat nog veel meer ouders en kids dit meemaken. Laten we met diegenen die dit snappen ervoor zorgen dat iedereen een Leona krijgt. Of sterker nog, laten we er voor zorgen dat de Leona’s niet meer nodig zijn.’ 

In haar volgende vlog vertelt Malanca meer over hoe de jeugdhulpverlening volgens haar heel erg afhangt van ‘welke personen’ je treft.

Heb je een soortgelijk verhaal? Of wil je reageren op Malanca’s blog? Ga met elkaar in gesprek op ons FORUM.

 

Ook interessant